Diyalog çalışmalarının orada başlamasının üzerinden çok da vakit geçmemişti henüz. Çok değil, bir iki inanmış insandan ibaretti tüm kadro koskoca İskoçya'da. Kurumları yok, konumları yok, kimisinin dilleri yok; sadece öğrenci vizesi ile yollara düşmüşler, orada ne kadar kalacakları da belli değil. Ama bir gayeye kilitlenilmiş, Rehberleri onlara bir şeyler işaret etmiş ve onlar da onun derdine düşmüşlerdi ya, bu yetmez miydi? Nedeni, nasılı, niçinleri yoktu. Olmasına itimat edilen olmalıydı hem de her koşul ve şartta. Zaten ellerindeki en güçlü delilleri de bu inanç ve samimiyetti. Bir de önlerinde bulunanın tertemiz mazisi. Yine orada da o açmıştı kapılarını. İlk görüşme mesajlarına gelen sert ve soğuk soru 'Sizler de kimsiniz?' şeklindeydi. Onlar da hemen rehberlerinin web adresini çekmişlerdi cevap olarak karşı tarafa. Çok değil bir iki saat sonra gelen "evimize bekliyoruz" yanıtı ışık, umut, şevk ve mutluluk olmaya yetmişti onlara.

C : Üç ihtimal üzerinde durulabilir:

“Evliya’nın Şaki , Şakininde dost “olarak takdim edildiği Ahirzamanın şu dehşetengiz günlerinde , müminlerin en çok muhtaç duyduğu şemsiye Üstad Hazretlerinin beyanları çerçevesinde farz hükmünde olan “İttihad-ı İslamdır”. Ferdlerin manevi gayretlerini enaniyetten muhafazayı sağlayan “şahs-ı manevi” düsturuna paralel bir anlam yükleyen “ittihad-ı İslam”, ferdlerin oluşturdukları cemaat/cemiyetler üstünde -adeta Kabe misali – bir kucaklamayı zihnen ve lisanen kabullenmeleri ile ancak tahakkuk edebilecktir.