Bediüzzaman Hazretleri, İsrail’in Müslüman Araplar karşısındaki galibiyetini kader açısından yorumlarken, İsrail’in mensuh da olsa kendi dinine, muharref de olsa kendi kitabına ve peygamberlerinin bakıyyelerine olan samimi bağlılığının Müslümanların İslâm’a olan bağlılığından çok daha fazla olduğunu belirtir.

Bamteli: Yeryüzünde belki en diğergam, en hasbi bir yüreğin kendisini seven bütün yüreklere aynı hakikati, aynı duyguyu yerleştirme için kurulan bereketli bir santrali mesabesinde.

O manevi santrala gelen bütün manevi varidatları can kulağıyla dinleyenler, daha sonra onu canlarına can suyu yaparak bütün bir insanlığa hizmet için mecnun gibi yollara dökülüyorlar.

Sonra bunları böyle yollarda mest olmuş nur yüzleriyle görenler, "bunlar deli olmalı" diyorlar. Bunlar deli olmalı zira böylesine zor bir zamanda "Başkaları "ben" derken bunlar "beşer" diyor. Başkaları "aile" derken bunlar "millet" diyor. Başkaları "nefsim" derken bunlar "neslim" diyor. Başkaları "ev, mal, menal" derken bunlar "hicret" diyor. Başkaları "mevki, makam, mansıb" derken bunlar "vatan" diyor.

Avrupa bugün İslam'a şüphe, korku ve hatta kinle bakmaktadır. Fakat ne Avrupa ne Müslümanlar birbirinden vazgeçebilir.

Her ikisi de bir arada yaşamaya ve birbirini anlamaya mahkumdurlar. Globalleşme, yeni bir dünya yaşamı bunu gerektirmektedir. Yapılan yeni araştırmalar şunu göstermektedir ki, Avrupa'da yaşayan Müslümanların büyük bir bölümü orada yaşamaktan memnundurlar. Neden memnundurlar? Çünkü bu ülkelerde istikrar var, iş var, daha yüksek yaşama standardı var. Gariptir ve belki size ters gelecektir: Avrupalıların ekserisi olmamakla beraber önemli bir kısmı da Müslümanlarla beraber yaşamaktan memnundurlar. Demek ki Müslümanlarla Avrupalıların bir araya gelememesinin sebebi çoğunluk değil, aşırı düşünceye sahip gerek Ortadoğulu gerekse Avrupalı bazı kimselerdir.